ดูไก่ชนไม่แทงสักบาท: 90 วันที่สอนอะไรผมบ้าง
คุณดูไก่ชนได้เต็มอรรถรสโดยไม่ต้องแทงสักบาท และยังเห็นอะไรได้มากกว่าคนที่จ้องแต่ราคาต่อรอง ตามพระราชบัญญัติการพนัน พ.ศ. 2478 ไก่ชนเป็นการพนันที่ต้องได้รับอนุญาต และเล่นได้เฉพาะสนามที่มีใบอนุญาตเท่านั้น...
ดูไก่ชนไม่แทงสักบาท: 90 วันที่สอนอะไรผมบ้าง
คุณดูไก่ชนได้เต็มอรรถรสโดยไม่ต้องแทงสักบาท และยังเห็นอะไรได้มากกว่าคนที่จ้องแต่ราคาต่อรอง ตามพระราชบัญญัติการพนัน พ.ศ. 2478 ไก่ชนเป็นการพนันที่ต้องได้รับอนุญาต และเล่นได้เฉพาะสนามที่มีใบอนุญาตเท่านั้น ส่วนสายด่วนสุขภาพจิต 1323 ของกรมสุขภาพจิตเปิดให้ปรึกษาฟรีตลอด 24 ชั่วโมง ผมใช้เวลา 90 วันไปสนามและคอกรวม 12 ครั้งโดยไม่ลงเงินเลย แล้วพบว่าความรู้ที่ได้จากการดูพันธุ์ไก่ เช่น ประดู่หางดำ เหลืองหางขาว และเขียวหางดำ รวมถึงขั้นตอนการเปรียบน้ำหนักและกติกาการตัดสิน ล้วนใช้ได้ไม่ต่างกันไม่ว่าจะแทงหรือไม่แทง สิ่งที่หายไปมีแค่ใจเต้นแรงตอนรอผล กับยอดเงินที่ไหลออกจากกระเป๋า ถ้าอยากเริ่มแบบเดียวกัน ให้ตั้งกฎก่อนก้าวเข้าสนามว่า "ไม่พกเงินสดเกินค่าเดินทางกับค่าน้ำ" แล้วเปิดอ่านเนื้อหาจาก คู่มือไก่ชน เพื่อเรียนรู้สายพันธุ์และกติกาให้แน่นก่อนไปจริง
ผมนั่งอยู่ริมสนามเล็กๆ ต่างจังหวัดตอนบ่าย โต๊ะข้างๆ ตะโกนราคากันลั่น ส่วนผมถือน้ำเปล่าแก้วเดียวแล้วนั่งจดว่าไก่ตัวไหนเท้าหนักกว่าอีกตัว เมื่อก่อนผมก็เป็นคนที่เสียเงินให้ความมั่นใจของตัวเองมาตลอดนั่นแหละ รอบนี้เลยอยากลองดูว่าถ้าตัดเรื่องเงินออก วงการนี้จะเหลืออะไรให้ดูบ้าง
อยากรู้ว่าไปต่อยังไง ลองเปิดดูเนื้อหาทั้งหมดที่เราจัดไว้ให้แล้วค่อยตัดสินใจก็ได้นะ
ผมลองอะไรไปบ้างตลอด 90 วัน?
ผมตั้งโจทย์ไว้สามอย่างคือ ไปดูสนามที่ถูกกฎหมาย ไปเยี่ยมคอกเลี้ยงไก่ และอ่านกติกาให้เข้าใจจริงจัง โดยห้ามลงเงินพนันทุกกรณี ตลอด 90 วันผมไปรวม 12 ครั้ง จดบันทึกทุกครั้ง แล้วสรุปว่าความสนุกไม่ได้ขึ้นกับการมีเงินอยู่บนโต๊ะเลย
พูดกันตรงๆ นะ คนที่เคยแทงมาแล้วมักคิดว่าไม่มีเงินเดิมพันแล้วจะเบื่อ ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่พอสองสัปดาห์แรกผ่านไป สมองที่เคยจ้องแต่ตัวเลขเริ่มว่างพอจะมองรายละเอียดอื่นๆ เช่น ทรงตัว ความยาวแข้ง สีขน และท่าทางตอนถูกอุ้มเข้าสนาม ผมเริ่มจำได้ว่าไก่ประดู่หางดำมักมีลำตัวแน่นและสีเข้มลึก ส่วนเหลืองหางขาวมีโทนขนที่ต่างกันชัดเจน ความรู้พวกนี้ไม่เคยเข้าหัวเลยตอนที่ผมมัวสนใจแต่ราคา
กติกาที่ผมตามอ่านมีสามเรื่องหลักๆ ได้แก่ การจับคู่เทียบน้ำหนักและขนาด การนับยกและการพักให้ไก่ และเกณฑ์ตัดสินเมื่อไก่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่สู้ต่อ ผมอ่านเจอด้วยว่าบทบาทของ "กรรมการ" กับ "เจ้าของสนาม" ต่างกัน ซึ่งคนดูมือใหม่มักสับสน ถ้าอยากไล่อ่านที่มาของกีฬานี้ให้ครบ ลองเปิด Cockfight บน Wikipedia เป็นจุดเริ่มต้น แล้วค่อยมาต่อกับ คู่มือพันธุ์ไก่ชนสำหรับมือใหม่ ที่เรารวบรวมไว้
ผมแยกสิ่งที่ลองออกเป็นรายการสั้นๆ ไว้ดังนี้
- เข้าสนามที่มีใบอนุญาตและสังเกตกระบวนการเปรียบไก่ก่อนเริ่มแข่ง
- เยี่ยมคอกเลี้ยงเพื่อดูการซ้อม การให้อาหาร และการดูแลสุขภาพประจำวัน
- อ่านกติกาการตัดสินและจดคำศัพท์ที่ได้ยินในสนามลงสมุด
- ติดตั้งแอปบล็อกเว็บพนันในมือถือเพื่อกันตัวเองในช่วงที่ใจอ่อน
ตั้งค่าและความรู้สึกแรกเป็นอย่างไร?
ความรู้สึกแรกคืออึดอัดและคันมือ เหมือนไปงานเลี้ยงแล้วไม่ได้จิบอะไรเลย ผมจึงตั้งกติกาไว้ล่วงหน้าสามข้อ คือ ไม่พกเงินสดเกินค่าเดินทาง ไม่นั่งโต๊ะที่มีคนเรียกให้ร่วมวง และมีคนรู้จักหนึ่งคนที่รู้ว่าผมกำลังทำอะไร
อย่าเพิ่งทำหน้าเหมือนเรื่องนี้ง่ายนะ เพราะสามวันแรกผมเปิดมือถือหาราคาถึงสองครั้ง ผมเลยติดตั้งแอปบล็อกเว็บพนัน ซึ่งเจอตัวอย่างหน้าตาของแอปประเภทนี้ในหน้า App Store ที่ผมอ่านเป็นข้อมูลอ้างอิง ฟีเจอร์ที่ผมว่าใช้ได้จริงมีสองอย่างคือ ตัวนับจำนวนวันที่ไม่เล่น กับปุ่มฉุกเฉินช่วยหายใจเวลาอยากเล่นจัดๆ ผมไม่ได้บอกว่าแอปเดียวเปลี่ยนชีวิตใครได้ แต่เมื่อมันเพิ่มระยะห่างระหว่าง "อยากเล่น" กับ "กดเล่นได้" อีกสักสามสิบวินาที หลายครั้งความอยากก็จางไปเองก่อนที่นิ้วจะทำงานเสียอีก
อีกเรื่องที่ผมแอบเรียนรู้คือเรื่องของ "การเสียเงินโดยไม่ได้แทง" ผมเคยอ่านเรื่องของคนที่ไปเที่ยวลาสเวกัส ตั้งใจเตรียมเงิน 300 ดอลลาร์ไว้เล่น แต่เผลอจองตั๋วเกมฟุตบอลผิดเมืองจนเสียไป 170 ดอลลาร์ใน 5 นาทีโดยไม่เหยียบคาสิโน บทเรียนคือ ความสะเพร่าเรื่องเงินไม่ต้องมีพนันก็เกิดได้ ผมเลยจดไว้เป็นข้อสองของกฎตัวเองว่า ตรวจรายละเอียดก่อนจ่ายทุกครั้ง เพราะค่าตั๋วเข้าชม ค่าเดินทาง และค่าที่พักก็เป็นเงินจริงเหมือนกัน
อยากเห็นว่าผู้เริ่มต้นควรเตรียมตัวแบบไหน ลองดูแนวทางทีละขั้นที่เราเขียนไว้ได้เลย
จุดไหนที่การไม่แทงยังรอดและสนุกได้?
จุดที่รอดชัดที่สุดคือการเรียนรู้พันธุ์ไก่ การเปรียบน้ำหนัก และการอ่านจังหวะการต่อสู้ ทั้งหมดนี้ไม่ต้องใช้เงินเดิมพันเลย และผมกลับจำได้แม่นขึ้นเพราะไม่ต้องกังวลว่าราคาจะเปลี่ยน ความรู้ที่ได้จึงใช้ได้ยาวกว่าการเดาผลแพ้ชนะ
ข้อค้นพบที่ผมไม่เคยเห็นใครเขียนไว้คือ คนที่ไม่แทงจะเห็นช่วงก่อนเริ่มแข่งชัดกว่าคนที่แทง เพราะคนแทงส่วนใหญ่จะละสายตาไปที่กระดานราคาในช่วงที่ไก่ถูกอุ้มเข้ามา ผมกลับมีเวลาสังเกตว่าไก่ตัวไหนนิ่ง ตัวไหนหัวสั่นหรือขนตั้งผิดปกติ ผมไม่อ้างว่าอ่านสัญญาณพวกนี้แล้วทายผลได้แม่น เพราะถ้าทายแม่นจริงคงไม่มีใครเสียเงิน แต่ผมบอกได้ว่ามันทำให้ผมเข้าใจ "สภาพความพร้อม" ของไก่มากกว่าเดิมเยอะ และนั่นคือสิ่งที่คู่มือส่วนใหญ่ข้ามไป
อีกข้อคือเรื่องกฎหมาย ผมเปิดอ่านภาพรวมจาก Gambling in Thailand บน Wikipedia แล้วพบว่าไก่ชนเป็นหนึ่งในไม่กี่ประเภทที่กฎหมายเปิดช่องให้ขออนุญาตได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าใครจะเปิดวงที่ไหนก็ได้ ผมเลยเลือกไปเฉพาะสนามที่ติดป้ายใบอนุญาตและเปิดเผยเวลาชัดเจน สรุปได้ว่าถ้าตั้งใจไปดูเพื่อเรียนรู้ วิธีที่สบายใจที่สุดคือเลือกสถานที่ที่ไม่ต้องหลบสายตาใคร
ข้อดีที่ผมเก็บได้จากการไม่แทงมีดังนี้
- จำชื่อพันธุ์และลักษณะขนได้เร็วขึ้น เพราะไม่ต้องแบ่งสมองไปคิดเรื่องราคา
- เห็นขั้นตอนเปรียบน้ำหนักและการเตรียมไก่ครบทุกช่วง
- กลับบ้านพร้อมเงินครบ และไม่ต้องอธิบายอะไรกับใคร
- มีเวลาคุยกับเจ้าของคอก ซึ่งเต็มใจเล่าเรื่องการเลี้ยงให้คนที่ไม่เร่งรีบ
จุดไหนที่พังไม่เป็นท่า?
จุดที่พังจริงๆ คือช่วงที่เพื่อนชวนลงวงเล็กๆ และช่วงเย็นวันที่เหนื่อยจากงาน ผมเกือบหลุดไปสองครั้ง ที่ผ่านมาได้เพราะมีกฎล่วงหน้า ไม่ใช่เพราะมีวินัยเหนือใคร ถ้าคุณเชื่อว่าตัวเองอดทนได้โดยไม่ต้องมีระบบ ผมขอแสดงความเสียใจล่วงหน้านะ
ครั้งแรกที่เกือบพลาดคือวันที่ผมเห็นไก่ตัวหนึ่งที่ผมตามมาตั้งแต่สัปดาห์ก่อน ความรู้สึกว่า "รอบนี้ฉันอ่านขาด" ดังขึ้นในหัวทันที ทั้งที่ผมไม่ได้อ่านขาดอะไรเลย ผมแค่คุ้นหน้าไก่ตัวนั้น นี่คือกับดักที่ผมอยากเตือนทุกคน การรู้เยอะขึ้นไม่ได้แปลว่าทายได้แม่นขึ้น แต่มันทำให้เรามั่นใจเกินจริง และความมั่นใจเกินจริงคือเชื้อเพลิงชั้นดีของการเสียเงิน ผมเลยเดินไปซื้อน้ำ แล้วเปิดแอปบล็อกอีกรอบเพื่อเตือนตัวเอง
ครั้งที่สองคือหลังเลิกงานดึก ผมเปิดวิดีโอคลิปไก่ชนในมือถือแล้วโฆษณาเว็บพนันก็เด้งขึ้นมา ผมจึงเรียนรู้ว่าการดูเนื้อหาออนไลน์ก็เป็นจุดเสี่ยง ไม่ใช่เฉพาะในสนาม ถ้าคุณกำลังพยายามลดหรือเลิก ลองอ่านแนวทางจาก กรมสุขภาพจิต และโทรสายด่วน 1323 เมื่อรู้สึกว่าควบคุมไม่ไหว การขอความช่วยเหลือไม่ใช่เรื่องน่าอาย และผมก็ไม่ได้ชื่นชมคนที่ฝืนแบกคนเดียวจนเงินหมด สำหรับคนที่อยากรู้ว่าเนื้อหาแบบไหนปลอดภัยกว่า เราสรุปไว้ใน วิธีดูไก่ชนอย่างรับผิดชอบโดยไม่ลงเงิน
ถ้าอยากเห็นภาพรวมของเนื้อหาที่ไม่ชวนให้เสียเงิน ก็เข้าไปเลือกอ่านตามหมวดที่สนใจได้เลย
ถ้าย้อนกลับไปได้ จะทำแบบนี้อีกไหม?
ทำอีกแน่นอน และจะเริ่มเร็วกว่านี้ด้วย เพราะ 90 วันที่ผ่านมาผมเสียเงินแค่ค่าเดินทางกับค่าน้ำ แต่ได้ความรู้เรื่องพันธุ์ไก่ กติกา และกฎหมายมากกว่าที่สะสมมาหลายปี ข้อแม้คือต้องมีระบบกันตัวเอง ไม่ใช่แค่ตั้งใจ
สรุปแบบไม่หวานนะ ผมไม่ได้กลายเป็นคนดีขึ้นมาในสามเดือน ผมแค่เปลี่ยนจากคนที่ไปสนามเพื่อ "ลุ้นเงิน" เป็นคนที่ไปเพื่อ "ดูให้รู้เรื่อง" และพบว่ามันเป็นคนละกีฬากันเลย ถ้าจะให้คะแนน ความสนุกลดลงราวหนึ่งในสามช่วงสัปดาห์แรก แต่ค่อยๆ กลับมาจนเกือบเท่าเดิมเมื่อผมเริ่มมองเห็นรายละเอียดใหม่ๆ ส่วนกระเป๋าเงินนั้นพูดได้เลยว่าชนะขาด
มีเรื่องหนึ่งที่ต้องพูดตรงๆ คือไก่ชนเป็นกีฬาที่มีสัตว์เป็นตัวแสดง ผู้ที่สนใจควรให้ความสำคัญกับการดูแลสัตว์และเลือกเฉพาะสถานที่ที่ถูกกฎหมาย ส่วนใครที่รู้สึกว่าตัวเองเริ่มคุมไม่อยู่ ให้หยุดทันทีและขอความช่วยเหลือจากคนรอบตัวหรือสายด่วน 1323 ผมหวังว่าบทความนี้จะทำให้คุณเห็นว่า การรักวงการไก่ชนกับการเสียเงินให้มันเป็นสองเรื่องแยกกันได้จริงๆ
พร้อมจะลองดูด้วยตัวเองแล้วใช่ไหม เริ่มจากหน้าแรกของคู่มือแล้วค่อยๆ อ่านไปทีละหมวดก็ได้
คำถามที่พบบ่อย
Q: ดูไก่ชนโดยไม่แทงได้จริงไหม?
A: ได้จริง เพราะการเข้าชมสนามที่ถูกกฎหมายไม่ได้บังคับให้ลงเงิน คุณซื้อที่นั่งหรือเข้าชมได้เลยแล้วนั่งดูเฉยๆ ผมทำมาแล้ว 12 ครั้งใน 90 วัน ข้อสำคัญคือไม่ต้องพกเงินสดเกินค่าเดินทาง และอย่านั่งโต๊ะที่มีคนชวนร่วมวง จะช่วยให้ตัดแรงกดดันได้มากทีเดียว
Q: คู่มือไก่ชนคืออะไร?
A: คู่มือไก่ชนคือเว็บไซต์เนื้อหาเกี่ยวกับวงการไก่ชนไทย ครอบคลุมพันธุ์ไก่ การฝึก กฎกติกาสนาม และการตัดสิน ออกแบบมาสำหรับแฟนที่อยากเรียนรู้ ไม่ได้เปิดรับแทงหรือชวนเล่นพนัน เหมาะกับมือใหม่ที่อยากเข้าใจพื้นฐานก่อนไปสนามจริง
Q: จะเริ่มศึกษาไก่ชนแบบไม่พนันต้องทำอย่างไร?
A: เริ่มจากรู้จักพันธุ์หลักก่อน เช่น ประดู่หางดำ เหลืองหางขาว และเขียวหางดำ จากนั้นอ่านกติกาการเปรียบน้ำหนักและการตัดสิน แล้วค่อยไปสนามที่มีใบอนุญาตหนึ่งถึงสองครั้งพร้อมสมุดจด ผมแนะนำให้ตั้งกฎกับตัวเองไว้ล่วงหน้า และให้คนใกล้ตัวหนึ่งคนรู้แผนของคุณ
Q: การดูไก่ชนต่างจากการแทงไก่ชนอย่างไร?
A: การดูคือการเรียนรู้เรื่องไก่ ส่วนการแทงคือการเอาเงินไปผูกกับผลลัพธ์ ซึ่งสองอย่างให้ประสบการณ์ต่างกันมาก คนที่ดูเฉยๆ จะมีเวลามองรายละเอียดของไก่ ท่าทาง และขั้นตอนก่อนแข่งมากกว่า ส่วนคนแทงมักจ้องแต่กระดานราคาและจำสิ่งอื่นไม่ได้เลย
Q: ถ้าเริ่มอยากแทงขึ้นมา ควรทำอย่างไร?
A: ให้เพิ่มระยะห่างทันที เช่น ออกจากสนาม เปิดแอปบล็อกเว็บพนัน หรือโทรหาคนที่ไว้ใจ ความอยากมักลดลงได้ภายในไม่กี่นาทีถ้าเราไม่ลงมือทันที หากรู้สึกคุมไม่อยู่ ให้โทรสายด่วนสุขภาพจิต 1323 ของกรมสุขภาพจิต ซึ่งให้คำปรึกษาฟรีตลอด 24 ชั่วโมง
Q: แอปบล็อกเว็บพนันช่วยได้จริงไหม และมีค่าใช้จ่ายเท่าไร?
A: ช่วยได้ในระดับหนึ่งโดยเพิ่มขั้นตอนกั้นระหว่างความอยากกับการกดเล่น หลายแอปให้ใช้ฟรีและมีบริการเสริมแบบซื้อเพิ่มภายในแอป อย่างที่เห็นในหน้า App Store ของแอปประเภทนี้ ผมมองว่ามันเป็นเครื่องมือเสริม ไม่ใช่ตัวแทนของแรงสนับสนุนจากคนรอบตัว
Q: สนามไก่ชนที่ถูกกฎหมายดูจากอะไร?
A: ดูจากใบอนุญาตที่ติดไว้ในสนามและการเปิดเผยข้อมูลผู้จัดชัดเจน ตามพระราชบัญญัติการพนัน พ.ศ. 2478 ไก่ชนต้องได้รับอนุญาตก่อนจัดเล่น ถ้าสถานที่ไม่แสดงใบอนุญาตหรือให้เล่นแบบหลบๆ ซ่อนๆ ผมแนะนำให้เดินออกมา แล้วเลือกสถานที่อื่นที่โปร่งใสกว่า